|
MeVaN
|
 |
« Yanıtla #1 : 13 Mayıs 2010, 13:54:00 » |
|
Ruhsal açıdan gelişmek, hakiki insan olma yolunda olmak demektir. Bunun olmazsa olmaz şartlarından biri, insanlarla güzel ve verimli ilişkileri sürdürebilmektir. Bugünkü ortalama bilinç seviyesinde bu hiç kolay değildir. Sadece sevgiyi korumayı başaranlar, her koşulda birarada kalmayı başarabilirler. Kusurlarımız çok sayıda olduğundan... birbirimize karşı çok hoşgörülü olmamız gerekir. Saygı bir yere kadar yetebilmektedir. Görev duygusuyla ve amacımıza ulaşmak uğruna bu konudaki zorlukları göze alabiliriz. Bunlar da muhakkak bulunması gereken şartlardandır ancak birbirimizi kabulü bir yere kadar götürebilirler. Onların yetmediği noktadan itibaren bizi taşıyacak olan yegâne değer sevgidir. Sevginin yetemeyeceği hiç bir sorun yoktur. Sevmediğimiz bir kişiden gelen en ufak bir eleştiriye tepkili olurken, sevdiğimizden gelen en ağır eleştiriyi, "öyle demek istemedi" diyerek hafifletiriz. Sevmediğimiz kişinin ağzından çıkan doğruları benimsemez, sevdiğimizin sözlerini kendi düşüncemizle tamamlayarak doğrulara ulaşırız. Alışveriş, iletişim ve dolayısıyla işbirliği sadece sevginin olduğu yerde olur.
Her birimiz birbirini tamamlayan bütünün parçalarıyız, bütün eksik parçalarıyla bütün olamaz. Bizdeki her kabulsüzlük bütünden bir parça almadadır, bunun için ilk bütünleyeceğimiz yer de kendimiz olmalıdır. Bizler her birimizin karşısına eğitilmemiş yerlerimizi eğitmek için çıkarız. Eğitim esnasında eksik taraflarımız açığa çıkacaktır ve bu durum karşısındaki tutumumuz da çok önemlidir. Bizler, yaşam içerisinde maalesef bu açığa çıkan taraflarımızı kendimizde görmek yerine karşımızdakinin bize almış olduğu tavır olarak algılarız, aslında karşımızdaki bizim konu hakkındaki duruşumuz için ayna tutmaktadır da biz bunu bilmeyiz, fakat asıl bilmemiz gereken taraf da budur. Bunu an içinde anlamak hepimiz için zor bir durum olabilir, fakat olması gerekenin bu olduğunu da bilmemiz gerekir. Farkındalığımız an'daki bulunuşumuzla birbirimizi kabulde yer alırken, duruşumuzu da gelişen koşullar karşısında ayarlayabilmeliyiz, çünkü her ilişki bize yeni deneyimler katmadadır. Bizler her birimizi, çok önemli bir makinenin çok değerli parçaları olarak görmeli ve öyle kabul etmeliyiz. Karşımıza çıkan ve o an için anlam veremediğimiz kişilerin aslında aynı makine için çalıştığını, fakat farklı görev bölgelerinde çalışmakta olduğumuz için bizce anlamsızlaştığını bilmemiz, birbirimizi kabul etmek için atılacak ilk adımdır.
|